Otistik Annesiyi, Gururluyum

OTİSTİK ANNESİYİM, GURURLUYUM…

Benim çocuğum 17 yaşında dünya yakışıklısı bir OTİSTİK…
Hani hep söylenir bir cümle vardır. Allah insanı evlâdı ile sınamasın derler.
Çeken bilir derler.

İnsan büyük hayallerle ANNE olmak ister, ki bu hayaller sınırsızdır biliyorsunuz. Önce acaba cinsiyeti ne olacak diye merak ediyorsunuz. Sonrasında sağlığı ile ilgili bir aksilik olmasın diye rutin doktor kontrolüne gidiyorsunuz. İçinizde kıpırdadığını ilk hissettiğiniz anda ise anne olmakta olduğunuzu anlıyorsunuz. Elinizi karnınızın üzerinde gezdirerek, onunla konuşmaya başlıyor, ona şarkılar ninniler söylüyorsunuz. Gelecekte nerelerde okutacağınızı bile planlıyorsunuz. Zaman hızla geçiyor doğum vakti geliyor. Bir sürü acılar çekiyorsunuz, ellerinize yavrunuz teslim ediliyor. İşte Dünya’nın en özel anı, inanın o an başlıyor. 9 aylık hayalin somut karşılığını görüyor, içinizde büyüttüğünüz o özel canlıyı size ait o güzel varlığı ellerinizde tutuyor, onu kokluyor, öpebiliyorsunuz. Bu bir mucize diye yakarıyor ve minnetle şükrediyorsunuz yüce Allah’a…

Hayallerinizin ikinci bölümü başlıyor artık. Her gün büyüyen parçanızın en ufacık mimiği, fiziksel gelişimi ile Dünya’nın en mutlu insanları oluyorsunuz anne ve baba olarak. Çocuğumun gelişiminin gayet olumlu gitmekte olduğu ile seviniyorum. Her ay doktora gidiyoruz. Herşey yolunda. Yemyeşil parlayan gözleri, pamuk gibi bembeyaz teni olan bir melek bu. Bir bebek dergisine gönderdiğim fotoğrafı, yayınlanıyor dergide. Herkes ne kadar güzel bir çocuk bu böyle diye seviyor oğlumu. Yaşı 1,5 oluyor. Fiziksel hiçbir sorunu yok. Ama yavrum çok sessiz. Çok uslu bir bebek diyorum. Galiba babasına çekmiş. Annesine çekse hiç yerinde duramaz, sürekli yaramazlık yapardı diye düşünüyorum. Babası ağır başlı, efendi bir adam tabii ki de babasına çekmiştir diyorum. Kayınvalideme soruyorum, anne oğlun bebekken, Serhan gibi mi idi? Evet diyor çok usluydu. Hiç üzmedi bizi. Hah demek doğru düşünmüşüm diye rahatlıyorum. Sonra zaman biraz daha geçiyor, emsali olanlarla farkı daha bir belirgin, konuşmada da gecikme görünce, Ankara’ya Hacettepe’ye götürüyoruz. Rahmeti Prof.Dr.Atalay Yörükoğlu ve ekibinin üç günlük kontrolleri ve tetkiklerinden sonra, o zamanlar asistanı olan ve şimdi ünlü, medyatik isimlerden Prof.Dr.Bengi SEMERCİ bize acı gerçeği söylüyor. Oğlunuz OTİSTİK. Benim zihnimde yankılanıyor bu kelime, OTİSTİK, OTİSTİK, OTİSTİK……. Birden kendime geliyorum, peki ne zaman geçicek diyorum. İyi olması için ne yapmamız lazım?. Sanki grip olmuşta… Bir tokat daha, buna kendinizi alıştırın bu ömür boyunca sürecek. Bunu ne kadar çabuk kabul ederseniz, çocuğunuza daha çok faydanız olur. O’na bol bol ilgi ve sevgi gösterecek, O’nun anlamayacağını düşünmeden sürekli konuşacak, hayatı anlatacaksınız. Özel eğitim, bireysel eğitim şart olacak. Sosyalleşmesi için yanınızdan hiç ayırmayın. Çocuğun uyum sürecinde göstereceği agresif tavırlarda başkaları ne düşünür diye hayıflanmayın. Diğerlerinin ne düşündüğü önemli değil. Çocuğu hayatın içinde tutun, O’nu izole etmeyin gibi bir çok telkinlerden sonra Antalya ya dönüşümüz daha dünmüş gibi.

Yıllar geçti, tüm bu geçen zaman içinde kâh havanda su dövdük, kâh ilerledik, kâh geriledik. Türkiye’de, Antalya’da otizmi hiç bilmeyen insanlara hatta özel eğitim uzmanı olan öğretmenlere dahi otizmi öğretmeye çalıştık. Yanlış ya da doğru yapılan eğitimlerle geçirdik yılları. Özel eğitim şimdi daha bilinçli, daha işini bilen konunun elemanları, yaşı küçük otistikler için gelecekte büyük umutlar vaat edebilecek kadar ilerleme sağlayabiliyorlar. Ancak biz bu hastalığın bilinme sürecinde çarkın eriyen parçalarından olduk sanırım.
Oğlumu çok seviyoruz. Özürlü bir birey sadece çekirdek aileyi etkilemiyor. O aileye mensup tüm sülâlenin en genel kaygıları ile koruma iç güdüsü içinde büyüyor.

Bizim ve bizim gibi ailelerin bu ailelerin bağlı olduğu sülâlelerin kısacası Türkiye’de 12-15 milyon civarındaki insan sayısının en büyük kaygısı eğitim ve en önemlisi gelecek kaygısıdır. Özellikle de sayısı küçük ailelerin en büyük kaygısı, kuşak farkı nedeniyle ben ölürsem çocuğum ne olacak kaygısıdır.
Avrupa Birliği uyum sürecinde gelişmesi ve standardları değişmesi gereken ülkemizde en büyük arzum, arzumuz AB de engelliye tanınan haklarla ülkemizde tanınan hakların aynı olmasıdır. Özürlüleri istihdamı ve kalabilmelerine olanak sağlayabilecek, engelli köylerinin oluşturulmasıdır.. Engelliler ve engelli çevresi ile birlikte ülkemizde 15 milyon insan olduğunu unutmamak gerek.

Sonuç olarak, onlar bizim içimizde, bizlerin birer parçası. Bir toplumun sosyo kültürel düzeyi, kalkınmışlığı ve çağdaşlığının bana göre en büyük ölçüsü insana, dolayısıyla engelliye bakışıdır. Engelliye tanıdığı haklara bağlıdır bu bakışın düzeyi. Bizim ülkemizde bu düzeyin yeterli bir seviyeye geldiğini söylemek ise mümkün değildir.

Her seçim döneminde ve her 3 Aralık Dünya Özürlüler Günü’nde yine her kafadan engelliler ile ilgili pek çok vaat ve haklar ile ilgili sözler işiteceksiniz. Seneye 3 Aralık da aynı veya benzer sözleri yine işiteceksiniz. Ondan sonraki yıl yine aynı sözleri işiteceksiniz. Önemli olan zikredilen vaadlerin yerine getirilmesidir.
İşte o zaman 3 Aralık Dünya Özürlüler Günü gerçekten kutlanmalıdır. Bu anneler gününde de otistik annelerinin ve her kategorideki engellilerin annelerinin anneler gününü kutluyorum.
Sevgi ve saygılarımla,

Antalya'dan NİHAN