Bana Annelik Hediye Edildi

Bana Annelik Hediye Edildi

Yil 2006, Tanisma…

Buldugu kucaga kedi gibi kivrilan 3 yasindaki sessiz Ali, anlamsiz gozlerle baktigi henuz 3 yillik dunyasinda sevgiyi aramakta…

Yerde buldugu fotografi elinde aldi henuz konusamayan 5 yasindaki Otizmli Ahmed,
Fotografta yuzunu cok az gordugu ve kendisini birakip giden annesine uzun uzun bakti ve ters cevirip yere atti ve yillardir surekli izlemekte oldugu en yakin arkadasi cizgifilimini seyre daldi....

Iste yine ayni soru ve ayni cevap:
‘Anneme gidelim’ dedi yine bir gun 7 yasindaki Ibrahim,
Yine Ciliz bir sesle ‘annen yurt disinda’ cevabini verebildim kacamak bakislarla…
‘yine mi’ oldu uzgun bir edayla aldigim cevap…

Yil 2007, Kaynasma…

‘Annen kim?’ diye soru geldi minik Ali’ye, ‘benim iki annem var’ cevabini aldi merakli bakislar…

“Anne hadi paten kaymaya gidelim’, “Hadi denize gidelim’, “Hadi havuza gidelim’ istekleri dokulmeye basladi, enerjisi bitmek tukenmek bilmeyen, artik 6 yasini doldurmus olan ve hayatin tum eglencelerini sevmeyi basaran Otizmli Ahmedimizden....
“Sen yeter ki iste’......

Bir gun salonda otururken artik 8 yasinda olan buyuk olisimiz bir yildir gidip geldigi hitap karmasasini netlige kavusturmak icin karsima geldi ‘Sana ne demeliyim?’, biraz daha gec gelmesini bekledigim soru….
‘Annenin kim oldugunu biliyorsun degil mi?’ Oldu aklima ilk gelen yaklasim. “Evet’ oldu aldigim cevap. Iste benim de merak ve endise ile cevabini bekledigim soru “Sen bana ne demek istersin?’ sorusu dokuldu birden dudaklarimdan... “Anne’ cevabini aldim boynuma sarilan o minik, sevgi arayan sicacik kollarla....

Yil 2008, Gelecek...

“Ogretmenimiz yarin anneleriniz gelsin dedi, hep ahmedin okuluna gidiyorsun yarin da benim okuluma gel’ emir buyuk yerden, sessiz Ali sevgi arayisini yeni annesinin kucaginda sonlandirdi....
“Tamam’ sozcukleri cikiverdi saskin bakislarimin arasinda, kendinin yaratmis oldugu bu toplantiya cevap olarak....

“Looses, looses’ diye Ahmedimizin sesleri yukseliyor iceriden. Ne oldugunu anlamaya gittigimde Ahmedimiz kucuk kardesi Ali’ye lakap takmis birlikte egleniyorlar. Yaraticiligini ve hayal gucunu gelistirmis olmasina mi sevinsem, kucuk kardesinin bunu kabullenip onunla oyun oynamasina mi sevinsem, suzuluyor yaslar gozlerimden….

Icinde yasadigi huzunu hic kimseyle paylasamayan Ibrahimimiz yanima geliyor yine bir gun: ‘seni seviyorum’ sozcukleri ile sariliyor. ‘ben de seni seviyorum’ ve abimiz Ibrahim hungur hungur agliyor. ‘Anneni gormek istiyorsun degil mi?’ sorusuna sessiz bir bas sallayis ve hickiriklar cevap veriyor. “Eger yerini bilsem seni gotururum bunu biliyorsun, ama gercekten yerini bilmiyorum biliyorsun degil mi?’ yine bas sallayis ile sessiz bir evet. “Annem o gun bana yaninda yatarken cok kizmisti, yorganin kenarini kaldirdim diye cok bagirmisti, duzgun yatmiyormusum’ diye en son 1,5 sene once gordugu annesi ile yasadigini ve o zamanlar anlatamadigi minik yuregindeki yarayi kanatti ve yine aglayarak icini rahatlatti abimiz. “Seni seviyorum Anne’, “Ben de seni seviyorum, hadi gel basbasa alisverise gidelim’.. “Yeni t-shirt mu alicaz, sandal mi?’ sorusu cikiyor sevincle minik yurekten, “Sen ne istersen onu alacagiz’; az once olanlar goz yaslari ile atilmis yerini heyecan almisti “Seni coook seviyorum’ diyen mutlu bakislarla.....

Istifa edilemeyen ve en onemli kutsal gorev olan “Annelik” hediye edilmisti artik bana esimin minik ogullari tarafindan....

Pelin AYKUT
Urdun